• Facebook - Grey Circle
  • Instagram - Szary Koło

Najchętniej czytane

Najnowsze wpisy

Szukaj na blogu

Ixia viridiflora, czyli niecodzienny kolor na bylinowej rabacie.

Są takie kolory, które w przyrodzie występują niezmiernie rzadko, są tak osobliwe, że nie można ot tak po prostu przejść obok nich obojętnie. Przełamują wszechobecną dominacje brązów, zieleni, żółci czy błękitów, uzupełniają barwną mozaikę o intrygujący szczegół, dodając całości charakteru i wyrazistości. Jednym z takich kolorów jest turkusowy. Do dzisiaj udało mi się zobaczyć na własne oczy tylko dwa gatunki roślin, których kwiaty miały tę wyjątkową barwę.

Pierwszą z nich było tropikalne pnącze Strongylodon macrobotrys. Nie często zdarza mi się oniemieć z zachwytu nad rośliną i dlatego tak dobrze pamiętam ten dzień, kiedy moim oczom ukazało się jedno jedyne i niezbyt okazałe grono turkusowych kwiatków, wtulone w rozrośnięte pędy. Miałam wtedy dużo szczęścia znaleźć się

w odpowiednim miejscu i czasie, za drugim razem nie było inaczej. Ixia viridiflora zaskoczyła mnie w ogrodzie botanicznym na Tasmanii, ponad 10 tys. km od miejsca, w którym nasze spotkanie byłoby zdecydowanie mniej niespodziewane (przynajmniej dla mnie). Najwidoczniej z biletem na samolot kupiłam wygrany los na loterii.

Iksje znałam już wcześniej z książek i etykietek w sklepach ogrodniczych. Wiele lat temu nawet podjęłam ryzyko nabycia kilku cebulek, niestety bez spektakularnych efektów, w postaci choć jednego zielonego liścia. Dlatego w mojej głowie utkwiła jako roślina z kategorii „duże ryzyko wyrzucenia pieniędzy w błoto”. Ryzyko o tyle duże, że nie przypominam sobie, abym widziała u kogokolwiek w ogrodzie iksje, co już może dawać do myślenia. Niemniej chodzą słuchy, że niektórym się udaje, więc wychodzi na to, że czasem opłaca się ryzyko.

Na szczęście Tasmania to kraina idealna dla miłośników ogrodów i roślin. Nie udało mi się w cztery dni rozgryźć tajemnicy ogrodniczych sukcesów Tasmańczyków

i nadal nie wiem, czy to cudowny klimat, czy jakiś magiczny składnik tamtejszych gleb sprawił, że mogłam podziwiać imponujące turkusowe łany powiewające na bylinowej rabacie. No właśnie i tu się zaczął pewien kłopot. Zachwyty, zachwytami, kolor, chociaż niezmiernie intrygujący i niespotykany, w zestawieniu z innymi roślinami na rabacie wydał mi się trochę mało pasujący. Ciężko mi powiedzieć czy moje wrażenie wynikało z nieprzyzwyczajenia oka do koloru turkusowego, czy też faktycznie ten kolor stanowi nie lada wyzwanie aranżacyjne, a wybór roślin towarzyszących wydaje się w tym przypadku nader istotny. Iksja w tym wydaniu kolorystycznym jest bardzo wyrazista i zdecydowanie wyróżnia się z otoczenia.

O roślinie


Ixia viridiflora należy do rodziny kosaćcowatych (Iridaceae) i jest blisko spokrewniona z takimi roślinami jak frezja, krokosmia czy krokus.

Naturalnie występuje na niewielkim obszarze w Prowincji Przylądka Dobrej Nadziei w RPA.

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Ixia viridiflora ma status gatunku narażonego na wyginięcie w niedalekiej przyszłości (Vu).

Roślina rozwija się z niewielkiej, około 1 cm bulwocebuli.


Ixia viridiflora jest jednym z najwyższych gatunków w obrębie rodzaju Ixia, jej wysokość może dochodzić do 100 cm wraz z kwiatostanem. Liście są wąskie, mieczowate, długości do 60 cm. Kwiaty są zebrane w luźne kłosy, zazwyczaj od 12 do 20 w kwiatostanie. Kwiaty są koloru zielonkawo-niebieskiego, o wyraźnym ciemno-purpurowym oczku. Wszystkie kwiaty w kłosie otwierają się niemal równocześnie. Kwitnienie trwa zaledwie kilka dni. Kwiaty otwierają się tylko w słoneczne dni, zamykają na noc. Nie mają zapachu i produkują znikomą ilość nektaru.

Są zapylane przez żuki z rodziny poświętnikowatych, które żywią się pyłkiem kwiatowym.

Rośliny kwitną późną wiosną (tylko w przypadku roślin, które zimowały w ziemi).


Owocem Ixii viridiflory jest torebka, która po zaschnięciu pęka, uwalniając nasiona.

Nadziemne części rośliny zamierają w okresie zimowym.

Uprawa

Ixia viridiflora jest jedną z trudniejszych w uprawie roślin cebulowych.

Wymaga ziem przepuszczalnych, szybko przesychających, nie toleruje dłużej utrzymującej się w glebie wilgoci. Rośliny są bardzo podatna na gnicie korzeni

i cebul. Najlepiej sprawdzi się na glebach piaszczystych. W okresie spoczynku roślin należy całkowicie zaniechać podlewania, z tego też powodu w naszym klimacie nie powinny zimować w gruncie.

Jest bardzo trudno zapewnić roślinom optymalne warunki, dlatego zaleca się ich uprawę w donicach, gdzie możemy lepiej kontrolować wilgotność podłoża. Minimalna wielkość zalecanej donicy dla tego gatunku to ok. 30 cm średnicy. Na dnie wokół otworu odpływowego umieszczamy warstwę drenażową (najlepiej drobne kamyki lub żwir). Następnie wsypujemy do wysokości ¾ donicy przygotowaną mieszankę piasku i ziemi liściowej (w proporcji 1:1). Kolejną warstwę stanowi

ok. 1 cm piasku rzecznego, na którym umieszczamy cebule. Na koniec uzupełniamy donicę warstwą wcześniej przygotowanej mieszanki piasku i ziemi liściowej. Cebule po posadzeniu należy niezwłocznie podlać i postawić w dobrze nasłonecznionym miejscu. Sadzenie cebul powinno odbywać się w kwietniu lub maju. Od momentu, kiedy pojawią się pierwsze liście, zraszamy rośliny wodą co ok 10 dni. Kiedy liście zaczynają zasychać, należy niezwłocznie zaprzestać podlewania.

Zaleca się niestosowanie nawozów mineralnych, rośliny źle reagują na wysoką zawartości azotu w podłożu. Można stosować nawozy organiczne w minimalnych dawkach.

Cebule mogą zimować w donicach (nie trzeba ich wykopywać tak jak tulipanów) o ile jesteśmy w stanie zapewnić im suche i chłodne miejsce. Należy przesadzać cebul do nowego podłoża co dwa lata, przy okazj przeglądając je pod kątem ewentualnych chorób i szkodników. Cebule są bardzo nietrwałe i krótkowieczne, jednak mają zdolność do tworzenia cebulek potomnych.

Jeśli rozmnażamy rośliny z nasion należy wysiewać je wiosną (kwiecień, maj)

w przepuszczalne podłoże, na głębokość ok 5 mm. Należy utrzymywać względnie wilgotne podłoże przy zapewnieniu jednocześnie dobrej wentylacji powietrza. Nasiona kiełkują po około 4 tygodniach od wysiewu. Są zdolne do kwitnienia już

w kolejnym sezonie. Nie zaleca się przesadzania młodych roślin przez okres dwóch lat od wysiewu.

Rośliny wymagają stanowiska w pełnym słońcu.

W uprawie doniczkowej cebule Iksii często są atakowane przez wełnowce (czerwce mączyste). Na liściach oraz kwiatach często żerują mszyce i przędziorki. Poważnym problemem w uprawie są także grzyby gnilne, dlatego przed posadzeniem cebul zaleca się zaprawianie ich fungicydem.

Pomocne strony:

The National Museum of Natural History

PlantZAfrica

KEW Gardens

  • Facebook - Grey Circle
  • Pinterest - Grey Circle
  • Instagram - Grey Circle